Når journalistar besøker den tredje eller fjerde verda ber dei på mykje kulturell bagasje. Som minoritetane i Noreg kan dei innfødte verte utsatt for eit «dei-me» perspektiv hjå journalistane. Det finnes tre tydelige perspektivar hjå journalistane; «Elendeperspektivet», «Fugleperspektivet» og «I-hovudet-på-reportaren-perspektivet.»

Elendeperspektivet spelar på at journalisten vert forskrekka, og dermed fokuserar på det negative i situasjonen han er i. Svolt, vald og andre fryktelege ting i landet han besøkjer overskuggar andre og kanskje meir aktuelle saker i reportasjen.

Fugleperspektivet er at journalisten kjem inn «ovanfrå» og dermed berre får eit grunnt overflateblikk på saka, og på korleis situasjonen er i landet. Det vert ikkje undersøkt grundig.

I hovudet på reportaren er som tittelen tilseier at journalisten vert droppa rett i «actionen» og ein opplever ting kun som han opplever det. Denne metoden er ofte brukt av det Amerikanske militære. Det er ikkje lett å kalle dei som skyt tanksen du sit inni i filler for «fridomskjemparar.» Her er det veldig lett å få eit einsidig syn på saken.

Alt i alt er moglegheiten for ein journalist som vert kasta inn i tumultane i eit ukjend land til å gjere seg opp ei nyansert og objektivt meining om tilværet. Dette er ei utfordring for alle i yrket, og det gjer vårt inntrykk av landa dei rapporterar frå ein heil del einsidig.

Kjeldeliste:

-Asbjørnsen, Dag. Gunn Bjørnsen. Veslemøy Kjendsli. Trude Løvskar. Geir Totland. Mediemøte 2. Aschehoug. 2007